A Prayer for OFW's

Dear God,

I am indeed very thankful that you had given me abundant blessings all throughout my life. I am very blessed - starting from my family, the work that I have right now, the colleagues that I have, my relationship with my bf, my SFC family to the struggles everyday that you allow me to take part of. Thank you also for all the talents, and the time to share it to others. As for now God, I pray for my dear OFW brothers and sisters who are working abroad for their families. We know God that you will always take good care of them despite the war, the calamities and the destructions that is happening right now in the world. You are indeed a powerful God and I know that you will never ever neglect us, and you will never ever let any harm to come upon us.

Lord May you give our fellow OFW's the strength, the hope, and the deeper faith in you. May you touch their hearts and allow them to pray before you and to use this situation to come closer to you. May you protect their families as well from all the agonies that they may be feeling right now. May you cast away all the doubts in their hearts and replace it with your overflowing love and protection.

Lord, we entrust to you everything and we will always believe that you are bigger than any storm that will pass through this current called LIFE.

Amen :)

Subok

Subukan mong mag-abroad, tutal naman bata ka pa, hindi ka magiging malungkot dun. Isipin mo na lang ang kinabukasan ng mga kapatid mo, nila, naming pamilya mo.

Kung tama ako ng pagkaka-alala, yan ang pahayag na nagpakumbinsi saken para mangibang-bansa....

Halos mag-iisang taon na din ang lumipas mula ng mahirapan akong kumbinsihin ang sarili kong umalis. Madami akong mga tanong noon. Natatakot akong umalis. Natatakot akong iwanan ang mga mahal ko sa buhay. Natatakot akong maiba ang takbo ng buhay ko. Oo, natatakot ako. Dahil duwag ako.

Naaalala ko pa, Marso pa lang ng taong 2008 ay pinakuha na nila ko ng passport sa DFA. Ilang araw matapos ang aking kaarawan. Malungkot ako ng mga panahon na iyon. May hang-over pa kasi ako sa pakikipaglokohan ko sa aking ekswaysey, masakit din ang kalooban ko nun, dahil na rin kailangan kong iwanan ang pag-aaral ko. Huling taon ko na nun sa kursong BS Vulcanizing. Kaya lang, para sa isang MAS magandang oportunidad, pinili kong makipagsapalaran.

Hulyo 21, 2008 ng natanggap ko ang aking visit visa at plane ticket galing sa aking tita. Wala ako sa sarili ng mga panahon na yun. Hindi ko rin sinabi sa aking mga magulang na matutuloy na ang pag-alis ko. Wala akong sinabihan ni isa dahil ayoko SANA tumuloy. Dahil na naman sa TAKOT at PANGAMBA na baka hindi naman ako swertihin sa ibang bansa. Marami akong impaktors na dinadahilan sa sarili ko.

Not all things are meant to be, but everything is worth a try

Dinikdik ko sa sistema ko yang kasabihang yan.

Hanggang ngayon namumuhay pa din ako sa kasabihang yan.

Minsan nalulungkot ako at nahihirapan.

Iniisip na sa edad kong ito, sana ay nasa tambayan lang ako at nakikipagharutan sa mga kaedaran ko.
Iniisip na sana, nasa bahay lang ako at natutulog.
Iniisip na sana nasa bahay lang ako at nakikita ang pagkukulitan ng mga kapatid ko.
Iniisip na sana, nasa bahay lang ako at naririnig ang mga tawa at halakhak ng mga kapatid ko.
Iniisip na sana,sana lang naman. Nasa pinas ako.....

Ngunit ang lahat ay hanggang sana lang......

Dahil.......













Hindi ako pinayagan magbakasyon ng amo ko sa Pinas ngayong taon na toh. Buhoooo...takte ka boss...!!!!!!