Magellan

Sabi kase dun sa nabasa ko dati - nakadugtong ang buhay natin sa mga tao sa paligid natin. May mga nilikha para saktan ka at may nilikha din para saktan mo. May nilikha para pasayahin ka at may nilikha din naman para pasayahin mo. May kailangan kang isakripisyo para sa ibang tao, at may magsasakripisyo din naman para sayo.

Tama lang na napatunayan ni Magellan na bilog ang mundo.

Hindi tayo palaging nasa ilalim, may mga pagkakataon din na iikot ang mundo at matutupad kung ano ang itinadhana ni Papa God para sayo.

Na natural ang turning points sa buhay ng isang tao.

Na hindi masama ang maging martir kung minsan.

Na hindi pagiging duwag ang pagtatatwa ng katotohanan kung alam mo namang mababawasan mo ang sakit na pwedeng idulot ng katotohanan sa taong sasabihan mo nito.

Na MAS buo at katanggap tanggap ang tagumpay pag may kasama ka na magselebreyt nito.

Na MAS masarap tumulong kapag taos sa puso mo ito. Na MAS masaya mabuhay kung alam mo ang kahalagahan ng bawat isang bagay na meron at wala ka.

Na MAS masarap mabuhay pag alam mo ang mga limitasyon at hangganan ng pwede mong gawin sa buhay mo.

Na MAS masarap mabigo (kung minsan) upang MAS maging buo ang loob mo sa pagtanggap ng tagumpay.

Na ok lang maligaw ng landas, dahil may tutulong sayo upang makita ang tama at tuwid na daan.

At higit sa lahat, ayus lang madapa at bumangon. Dahil sa pagkadapa ay matututuhan mo ang kahalagahan ng pagkakamali at magkakaroon ka ng pagkakataon na baguhin ito.

Paalam

Parang kahapon lang dumating ka sa buhay ko. Sobrang saya ko nun. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Hindi maimumuwestra ng kahit na anong salita ang nararamdaman ko ng mga panahon na yun.

Palagi kong nakikita ang sarili kong nakatanaw sa malayo. Tinatanaw ang bukas, iniisip kung bukas eh nandyan ka pa din sa aking tabi. Natulog ako at gumising sa paniniwalang habambuhay eh anjan ka lang. Masaya ang mga tao sa paligid dahil nariyan ka. Sa kabilang banda, madami rin naman ang nakaramdam ng kalungkutan ng maramdaman nila ang iyong mabibigat na mga yabag.

Pero hindi ako nagpaapekto. Patuloy lang akong namuhay ng kasama ka. Masaya kong sinariwa ang mga alaala nating dalawa. Alam ko kase na hindi panghabambuhay ang iyong pananatili sa buhay ko. Alam kong minsan ka lang din dumating sa isang taon. Alam kong kasabay ng iyong pagdating ay ang hudyat ng malaking PAGBABAGO.

At kagaya ng inaasahan ng lahat - ngayon ay kailangan mo nang umalis. Kailangan mo na akong iwan. Wag kang mag-alala, naiintindihan ko na makabubuti para sa lahat na iwan mo ako at ang ating mga alaala. Masakit sa akin, nakakalungkot. Pero alam ko, na sa iyong pag-alis, magpapatuloy ang ikot ng mundo. Magpapatuloy ang buhay at magiging isang matamis na alaala ang ating pagkikita sa taong ito.

"Wag mo akong kakalimutan sa susunod nating pagkikita...

Maghihintay ako sa iyong muling pagbabalik....

Lagi lagi kitang aalalahanin at ang ating mga matatamis at mapapait na alaala...."

Paalam sa iyo......












SEPTEMBER.....Helloooooooooooooooooo October!!!!!! \m/

Kailangan pa ba?

Baluktot ang paniniwala ko sa buhay. Oo, kaya nga andito ako sa ibang bansa. Baluktot ako mag-isip. Adik ako, masamang tao, masamang impluwensya sa ibang tao at walang maidudulot na kabutihan sa sambayanan. Isa akong drop out, isa akong tambay. Hindi ako propesyonal na akawntant o inhinyero kaya sinipa ako ng mga magulang ko patungo dito...

Ngunit.........

Sa kabila ng mga pagkukulang ko sa buhay. Marunong akong magmahal at rumespeto ng opinyon ng iba. Kapag hindi ko ito nagustuhan, tahimik lang ako. Pag hindi ko alam ang nangyayari, nagtatanong ako. Pag alam kong may nangangamoy na away, hindi ako kailanman nagiging dahilan upang maging instrumento para magpatuloy pa ang bangayan sa paligid ligid. Hindi ako balimbing, hindi ako sakim. Hindi ako uhaw sa atensyon ng iba. Hindi ko kailanman ninais na gawing kasangkapan ang iba upang ako ay mapansin ng karamihan. Kuntento ako sa maliit kong mundo. Walang away, walang gulo. Welkam ang lahat ng opinyon.

Andito ako para sa PERA,ngunit hindi lang dun nagtatapos ang lahat. Nandito rin ako para sa aking pamilya, para sa kanilang mga pangarap. Nandito ako dahil may dahilan. Nandito ako upang ako ay may matutuhan. Nandito ako hindi para sa pipitsuging Tsokolate. Nandito ako dahil sa pagmamahal ko sa aking pamilya. Nandito ako dahil ginusto ko ito. Nandito ako hindi dahil gusto kong maconsider ng pamahalaan na bayani. Nandito ako dahil sa PAGMAMAHAL at RESPETO ko sa aking pamilya. Dahil marunong akong rumespeto sa damdamin at prinsipyo ng iba.

Ngayon sabihin mo?

Kailangan pa ba na paulit-ulit isa-isahin lahat yan?